De menselijke mind is op zich een dagdromend apparaat. Tenzij je aan de mind voorbij gaat, blijf je dagdromen. De mind kan niet in het heden bestaan – hij kan of in het verleden bestaan of in de toekomst. Voor de mind is er geen manier om in het heden te bestaan. In het heden zijn, is zonder mind te zijn.

Probeer het maar. Als er een stil moment is waarop er geen enkele gedachte door je wezen, door je bewustzijn heengaat – wanneer het scherm van bewustzijn absoluut onbewolkt is – ben je plotseling in het heden. Dat is het moment, het ware moment – het moment van realiteit, het moment van waarheid. Maar dan is er geen verleden en geen toekomst.

Gewoonlijk wordt tijd verdeeld in deze drie vormen: verleden, heden en toekomst. Deze verdeling is fundamenteel verkeerd, onwetenschappelijk, want het heden maakt geen deel uit van tijd. Alleen verleden en toekomst zijn onderdelen van tijd. Het heden is aan tijd voorbij. Het heden is de eeuwigheid.
Verleden en toekomst maken deel uit van de tijd. Verleden is dat wat er niet meer is, en toekomst is dat wat er nog niet is. Beide zijn niet-existentieel. Heden is dat wat is. Het existentiële kan geen deel uitmaken van het niet-existentiële. Ze ontmoeten elkaar nooit, ze kruisen nooit elkaars wegen.
En tijd is mind, het opgehoopte verleden is wat je mind is.

Wat is je mind? Analyseer hem, onderzoek hem. Wat is hij? – enkel je opgestapelde, opgehoopte ervaringen uit het verleden. Je mind is gewoon een algemene term, een overkoepelende term, hij bevat eenvoudig je hele verleden, hij is niets anders. Als je langzaamaan je verleden uit het vat haalt, houdt het vat op te bestaan.

Als verleden de enige realiteit voor de mind is, wat kan de mind dan doen? Een mogelijkheid is dat hij steeds weer op het verleden kan blijven kauwen en herkauwen. Dat noem je geheugen, herinnering, nostalgie. Je gaat steeds weer terug, steeds weer naar momenten uit het verleden, de mooie momenten, de gelukkige momenten. Ze zijn heel zeldzaam, maar je houdt je eraan vast. Je vermijdt de lelijke momenten, de ellendige momenten.

Maar je kunt dit niet blijven doen want dit is doelloos, die activiteit lijkt zinloos. Dus creëert de mind een ‘zinvolle’ activiteit – dat is het dagdromen over de toekomst.

De mind zegt: ‘Ja, het verleden was goed, maar het verleden is voorbij, daar kun je niets aan doen. Aan de toekomst kan wel iets worden gedaan, want ze moet nog komen.’ Dus kies je die ervaringen uit het verleden die je zou willen herhalen, en je laat de ervaringen los die erg ellendig waren, pijnlijk, en die wil je in de toekomst niet herhalen. Je dagdromen over de toekomst is niets anders dan het aangepaste verleden – beter geregeld, meer verfraaid, prettiger, minder pijnlijk, aangenamer. Dit blijft je mind doen, en op deze manier blijf je de werkelijkheid mislopen.

Je glijdt de realiteit binnen, in dat wat is. Deze existentiële momenten zijn zo extatisch, dat je, zodra je ze proeft, stopt met dagdromen.

Dagdromen duurt voort tenzij je de smaak van meditatie gaat leren kennen. Tenzij je wordt gevoed door meditatie, blijf je honger lijden en hunkeren naar voeding in de toekomst. En je weet dat de toekomst het niet zal brengen, want net een dag geleden was vandaag de toekomst. Vandaag was gisteren toekomst, en je was erover aan het dagdromen. Nu is het hier, en wat gebeurt er? Ben je blij? Gisteren lag op een bepaald moment ook in de toekomst. Het verleden was op een moment helemaal deel van de toekomst, en het is ongemerkt voorbijgegaan – en ook de toekomst gaat ongemerkt voorbij. In je dagdromen boud je jezelf voor de gek.

Word wat meer bewust en probeer je bewustzijn meer en meer naar de feitelijkheid van het bestaan te brengen. Bekijk deze bloem en denk niet over die bloem na. Luister naar dit woord dat ik uit, niet naar het woord dat ik ga uiten. Kijk precies op dit moment. Als je zelfs maar een fractie van een moment uitstelt, mis je het, en dan wordt het een gewoonte, een hele verstokte gewoonte. Morgen mis je het dan ook, en ook overmorgen, omdat jij dezelfde blijft. Niet alleen dat – je gewoonte om te dagdromen is sterker geworden.


Een paar avonden geleden las ik een prachtig Japans verhaal. Dergelijke verhalen bestaan in alle volkstalen van de wereld min of meer identiek. Het is een prachtig verhaal. Luister er maar naar.

Er was eens een man die steen hakte uit de rotsen. Zijn werk was erg zwaar en hij werkte veel, maar zijn loon was gering en hij was niet tevreden.
 Wie is er wel tevreden? Zelfs keizers zijn niet tevreden, dus wat moet een steenhouwer dan wel niet? Zijn werk was beslist zwaar en de betaling was bijna niets.
 Hij zuchtte want zijn werk was zwaar, en hij riep: ‘Oh, ik wilde dat ik rijk was zodat ik op een divan kon blijven liggen met een deken van zijde over me heen.’ En uit de hemel kwam een engel die zei: ‘Je bent wat je hebt gezegd.’

 En dit gebeurt echt – niet alleen in gelijkenissen en verhalen, het gebeurt in het echte leven. Alles wat je over jezelf denkt, gaat gebeuren. Je schept je wereld door je denken, je schept je wereld door je verlangen. Alles waar je in volhardt, gaat gebeuren. De realiteit blijft met jou samenwerken. Ze wacht op het moment, op de dag dat jij met haar samenwerkt. Tot dan blijft ze met je samenwerken.
 En de engel zei: ‘Je bent wat je hebt gezegd.’ En hij was rijk, en hij rustte op een divan en de deken was van zijde.

 De koning van het land kwam voorbij met ruiters voor zijn koets, en achter zijn koets waren ook ruiters, en boven het hoofd van de koning werd een gouden parasol opgehouden. Toen de rijke man dit zag, was hij geïrriteerd dat boven zijn hoofd geen gouden parasol werd opgehouden en hij was niet tevreden. Hij zuchtte en riep: ‘Ik wil koning zijn.’ En weer kwam de engel en hij zei: ‘Je bent wat je hebt gezegd.’

 Toen was hij koning en vele ruiters reden voor zijn koets, en ook achter zijn koets waren ruiters en boven zijn hoofd werd een gouden parasol opgehouden, en de zon scheen met hete stralen en schroeide de aarde zodat de grassprieten verdorden. En de koning klaagde dat de zon zijn gezicht verbrandde en hem in macht overtrof en hij was niet tevreden. Hij zuchtte en riep: ‘Ik wil de zon zijn.’ En de engel kwam en hij zei: ‘Je bent wat je hebt gezegd.’ En hij was de zon en hij richtte zijn stralen omhoog en omlaag, naar rechts en naar links, overal heen, en hij verschroeide de grassprieten op aarde en de gezichten van de koningen die er op aarde waren.

 Toen kwam er een wolk tussen hem en de aarde, en de stralen van de zon kaatsten ervan terug en hij werd woedend dat zijn macht werd weerstaan. Hij klaagde dat de wolk hem in macht overtrof en hij was niet tevreden. Hij wilde een wolk zijn die zo machtig was, en de engel kwam en hij zei: ‘Je bent wat je hebt gezegd.’
 En hij werd een wolk en plaatste zich tussen de zon en de aarde en ving de stralen op zodat het gras groen werd. De wolk liet grote druppels op aarde vallen die maakten dat de rivieren zwollen en dat overstromingen de huizen meesleurden, en hij vernielde de akkers met veel water. Hij sloeg neer op een rots die niet week, en hij spatte uiteen in grote stromen, maar de rots week niet, en hij werd woedend omdat de rots zich niet aan zijn macht overgaf, en de kracht van zijn waterstromen tevergeefs was, en hij was niet tevreden.

 Hij riep: ‘Die rots heeft kracht gekregen die de mijne overtreft. Ik wil de rots zijn.’ En de engel kwam en hij was de rots, hij werd de rots, en hij bewoog niet wanneer de zon scheen, noch wanneer het regende.
 En toen kwam er een man met een pikhouweel en met een beitel en met een zware hamer en hij hieuw steen uit de rots en de rots zei: ‘Hoe kan het dat deze man kracht heeft die de mijne overtreft en steen uit mijn schoot houwt?’ En hij was niet tevreden.

 Hij riep: ‘Ik ben zwakker dan hij. Ik wil die man zijn.’ En de engel kwam uit de hemel en zei: ‘Je bent wat je hebt gezegd.’ En hij was weer een steenhouwer. En met zware arbeid hieuw hij steen uit de rots, en voor weinig loon werkte hij heel hard – en hij was tevreden.
 
 Ik ben het niet eens met de conclusie. Dit is mijn enige meningsverschil met het verhaal, overigens is het verhaal prachtig. Ik ben het niet eens met de conclusie omdat ik de mensen ken – ze kunnen niet zo gemakkelijk tevreden zijn. De cirkel is rond, het verhaal is in zekere zin tot een natuurlijk einde gekomen, maar de werkelijke verhalen in het leven komen niet tot een natuurlijk einde. Het wiel komt opnieuw in beweging.
uit Osho: Vreugde – het geluk dat van binnenuit komt

Pareltjes Meditatie Home

OSHO PUBLIKATIES
Churchillstraat 11, 7091 XL Dinxperlo
tel. +31-(0)315 – 654 737
e-mail: info@osho.nl

© Copyright teksten, foto’s en illustraties van Osho: Osho International Foundation
© Copyright Nederlandse teksten van Osho: Osho Publikaties
Voor informatie over kopiëren/publiceren van teksten van Osho, zie: 
www.osho.com/copyrights