Het boek Het Geheim van de Gouden Bloem is een alchemistische verhandeling – het weet – en als je de methode volgt kom je het ook te weten. Daar kun je zeker van zijn. En als ik dit zeg, zeg ik dit omdat ik het weet – ik ben zelf door dit proces heen gegaan. Ja, de gouden bloem komt in je tot volle bloei: je bereikt een punt waarop de veelheid in je verdwijnt, het menigvuldige verdwijnt, de flarden van de mind verdwijnen en jij alleen achterblijft. Dat is wat het woord ‘alleen’ zegt: al één.

Met over iets nadenken moet je wel een eind op weg kunnen komen. Als je erover nadenkt, stel je jezelf de vraag hoe je het éne kunt bereiken, hoe je de brokstukken van de mind samen kunt brengen, hoe je ze aan elkaar kunt lijmen. Maar dat kun je geen echte eenheid noemen. Of je ze nu lijmt of niet, ze blijven toch onderscheiden van elkaar. Een menigte kan veranderd worden in een leger. Dan is ze samengenomen, dan is ze geen bende meer. Maar de velen zijn nog steeds velen, misschien tot een zekere orde gebracht, alsof je een hoop bloemen hebt en daar een slinger van maakt: met een draad worden alle bloemen met elkaar verbonden, zodat er een eenheid ontstaat.
Daar was Jung mee bezig: hoe breng je deze brokstukken samen, hoe plak je ze aan elkaar – daar komt zijn hele proces van individuatie op neer.

De echte ervaring van individuatie is totaal anders: je lijmt de fragmenten niet aan elkaar, je zorgt er eenvoudig voor dat ze verdwijnen, je geeft ze op. En als dan alle brokstukken van de mind verdwenen zijn – ze verdwijnen steeds verder en verder naar de achtergrond – vind je plotseling het éne. Als de mind helemaal verdwenen is, wordt het gevonden. Niet doordat de mind zich samenpakt volgens een bepaalde methode, niet door de mind samen te voegen tot een bepaald verbond. Een verbond is iets anders dan een eenheid. Een verbond is enkel de orde die je oplegt aan een chaos.

Als je dit doet, krijg je een verkeerd soort individuatie. Je voelt je dan beter dan voorheen, omdat je nu niet meer een menigte bent, een bende, en je niet allerlei geluiden door elkaar hoort. Ze kunnen tot een zekere harmonie gebracht zijn, een zeker patroon kan in je ontstaan zijn. Je bewuste mind kan in vriendschap verkeren met het collectieve onbewuste en zich niet vijandig opstellen. De afzonderlijke bloemen kunnen met een draad verbonden zijn, zodat je meer iets hebt van een guirlande dan van een hoop bloemen. Maar desondanks kan van individuatie zoals ik die hier bespreek, nog niet sprake zijn.

Individuatie is niet de eenheid van mind maar de verdwijning van de mind. Als je volkomen leeg van mind bent, ben je één. Een no-mind worden is het proces van echte individuatie.

Jung tastte in het duister rond en kwam daarbij toch heel dichtbij – juist zoals Democritus dichter bij de atomaire structuur van de materie kwam – maar hij was net zo ver van echte individuatie verwijderd als Democritus verwijderd was van echte moderne natuurkunde. Moderne fysica is niet een vorm van speculatie, ze is iets waar het bewijs van geleverd wordt.

Voor het boek Het Geheim van de Gouden Bloem is individuatie geen speculatie – het is ervaring. Voordat je het éne kunt kennen, moet je vaarwel gezegd hebben tegen het vele: je moet volkomen leeg kunnen worden. Individuatie is de bloei van innerlijke leegte – ja, dat precies: de gouden bloem bloeit in je als je volkomen leeg bent. Het is een bloem in de leegte. In het meer van de leegte bloeit de gouden lotus. Het is dus een heel verschillend proces. Jung probeert alle stukken bij elkaar te krijgen, alsof er een spiegel is gevallen en je hem weer probeert te repareren door alle scherven aan elkaar te lijmen. Je kunt alles aan elkaar lijmen maar je krijgt nooit dezelfde spiegel terug. Een gebroken spiegel is en blijft een gebroken spiegel.

In het Oosten is het werk vanuit een heel andere dimensie ondernomen: we moeten die mind laten voor wat hij is, elk deel van die mind moeten we langzaam laten schieten. In diep bewustzijn, door een meditatieve houding, verdwijnen de gedachten, verliest de mind vroeg of laat zijn inhoud. En als de mind zonder inhoud is, is het een no-mind want de mind is als zodanig niets anders dan het hele proces van denken. Als je zonder denken bent, als zelfs geen enkele gedachte je wezen nog in beroering brengt, dan heb je de no-mind. Je kunt dat individuatie noemen, je kunt het samadhi noemen, je kunt het nirvana noemen of wat je maar wilt.

uit: Osho, The Secrets of Secrets

OSHO PUBLIKATIES
Churchillstraat 11, 7091 XL Dinxperlo
tel. +31-(0)315 – 654 737
e-mail: info@osho.nl

© Copyright teksten, foto’s en illustraties van Osho: Osho International Foundation
© Copyright Nederlandse teksten van Osho: Osho Publikaties
Voor informatie over kopiëren/publiceren van teksten van Osho, zie: 
www.osho.com/copyrights