Hoe diep wil je gaan met je leven?

Het lijkt aantrekkelijk om uitbundig alle uitdagingen van het leven tegemoet te treden, maar durf je alle risico’s daarvan aan? Waar komt die angst van-daan om niet uitbundig te leven?

Leef het leven zó totaal en zó met volle teugen,
dat je het sap van elke minuut eruit kunt persen
zonder één enkele druppel achter te laten;
alleen zo’n leven is authentiek, grandioos.

Zijn angst, druk en frustratie aangeboren verschijnselen en behoren zij tot onze natuur, of zijn zij aangeleerd? En indien zij zijn aangeleerd, zo zegt Osho, dan kunnen wij deze emoties met oplettendheid tegemoet treden zonder in ze gevangen te raken.

Veel angst en frustratie komt voort uit verwachtingen: die en die, dat en dat zou toch eigenlijk zo en zo moeten doen of zijn. Maar de realiteit is anders, en dan raken we gefrustreerd, toch? Of hóéft dat niet?
Achter de voor de hand liggende dagelijkse angsten en teleurstellingen zit een eenvoudige psychologie. Als we hier het mechanisme eenmaal van doorhebben, hebben we de vrijheid van keuze of we in dit rad willen blijven meedraaien, óf dat we het heft in eigen hand nemen en besluiten onze eigen persoonlijke draai aan ons leven te geven, en er een dansfeest van te maken – iedereen op haar/zijn eigen unieke individuele manier.

Er komt hier veel aan bod: liefde en de psychologie van teleurstelling, spanningen tussen individuen, uitbundig leven, het ego, meditatie, maatschappelijke rolverdeling en het zoeken naar eerlijkheid tegenover jezelf en de ander.

Het boek bevat een aantal praktische oefeningen die het makkelijker maken de lading van emoties waar we in zitten, te veranderen.

Liefde is niet iets dat je kunt ontvangen van iemand
als hij niet zelf rijk gezegend is.
En dit is de narigheid overal ter wereld:
iedereen verlangt liefde,
iedereen doet alsof hij liefde schenkt.
Je kunt niet liefhebben,
want je weet niet wat bewustzijn is.
Je hebt geen idee van de satyam, de shivam, de sundram.
Je kent niet...de waarheid,
je kent niet... de ervaring van het goddelijke,
en je kent niet... de geur van schoonheid.

1.
Ik las een artikel over vrouwen die overal van baalden, en de verantwoordelijkheid daarvoor werd bij de mannen gelegd. Klopt dit?

Ja, dat klopt wel... maar het is slechts de halve waarheid. De mannen balen ook, en de verantwoordelijkheid daarvoor ligt bij de vrouwen. Eigenlijk zitten we met z’n allen in hetzelfde schuitje – man of vrouw, ze hebben er allemaal schoon genoeg van – omdat onze manier van leven volslagen verkeerd is. Maar noch de mannen zijn verantwoordelijk voor de verveling van de vrouwen, noch zijn de vrouwen verantwoordelijk voor de teleurstelling van de mannen.

Je moet je ernstig verdiepen in de psychologie van teleurstelling. Punt één waar je aan moet denken is, dat jij teleurgesteld bent, dat jij baalt, dat jij verveeld bent, alleen doordat je iets anders verwachtte. Als je nu eens niet iets zou verwachten...

Ik zit niet te balen, en ik zie geen enkele kans... Tot aan mijn allerlaatste ademtocht zal ik dezelfde verwonderde blik houden waarmee ik geboren werd. Ik leef ook in dezelfde wereld waarin jij leeft. Ik ben niet verveeld, omdat ik nooit op iets zit te wachten. Vandaar dat teleurstelling geen kans krijgt.

Vrouwen hebben er schoon genoeg van omdat ze te veel van de man verwacht hebben, en de arme man kan aan dat allemaal niet voldoen. Vrouwen hebben meer voorstellingsvermogen: ze maken een held van iedere Jan, Piet en Klaas. In hun romantische ogen lijkt de eerste de beste idioot een Gautama Boeddha. En langzaam maar zeker, naarmate ze intiemer worden met hun grote helden, treffen ze de giganten niet aan; ze stuiten op doorsnee zielige mensen. Dan komt er enorme teleurstelling op. Ze maken het erger en dikken de zaak aan – maar je kunt niet leven in overdrijvingen, en je kunt niet blijven leven door alles onder een vergrootglas te bekijken. Vroeg of laat moet je je bij de realiteit neerleggen.
De realiteit is gewoon een echtgenoot die onder de plak zit, en volkomen oninteressant is.

En de man – hij heeft niet zoveel voorstellingsvermogen maar zijn biologische instinct maakt hem bijna beneveld, en als hij beneveld is door zijn biologische instinct, komt een foeilelijke vrouw hem voor als een Cleopatra. Zijn ogen zijn omfloerst door biologische begoocheling.
De mensen die liefde blind genoemd hebben zaten er niet naast. De man gaat met gesloten ogen zien; hij is bang om zijn ogen te openen omdat de realiteit misschien niet zo geweldig is. Maar hoe lang kun je doorgaan met je ogen dicht te leven? Vroeg of laat moet je de vrouw ontmoeten op wie je zo smoorverliefd was geworden.
...

Er is een bron in je innerlijk die eeuwig fris is; die wordt nooit oud, je kunt er nooit van gaan balen. En als ik dit zeg, zeg ik het vanuit dezelfde bron. Mijn woorden komen vanuit dezelfde bron. Als je die kunt proeven, als je die kunt aanvoelen, kun je wellicht een of andere glimp opvangen van een verafgelegen land waar alles steeds weer nieuw wordt, elk moment; waar stof zich op geen enkele spiegel ophoopt. Die wereld bestaat binnen in je.

Maar je hebt belangstelling voor een vrouw, en de vrouw heeft belangstelling in jou. De vrouw kan jouw eeuwige bron van vreugde niet ontdekken; evenmin kun jij jouw eeuwige bron van vreugde ontdekken, want je bent geconcentreerd op de vrouw. We zijn allemaal op anderen geconcentreerd, en datgene wat je een voortdurende vreugde kan verschaffen ligt binnen in je – maar je werpt je blik nooit naar binnen.
Mensen zijn bereid naar de Everest te gaan, mensen zijn bereid naar de maan te gaan, op zoek te gaan naar Mars, maar je weet niet dat zelfs als je de Everest bereikt, je gewoon een dom figuur slaat. Wat wil je daar uitvoeren? Hoe lang is Edmund Hillary op de top van de Everest gebleven? Niet meer dan twee minuten. Hij zette zijn leven op het spel – en honderden anderen hadden al het leven gelaten doordat ze, eerder dan hij, probeerden dezelfde piek te bereiken. En voor zover ik het kan bekijken, moet Edmund Hillary toen hij op de hoogste piek ter wereld van de Himalaya stond, er onthutst hebben uitgezien. Het is maar goed dat er niemand was die hem kon zien. Na twee minuten baalde hij al: ga terug naar huis.

De mens kijkt altijd naar dingen die ver verwijderd zijn; het schijnt dat hij volkomen onbewust is van dat wat overduidelijk is, van wat nabij ligt.
Jij bent jezelf het meest nabij; daardoor komt het dat je eraan voorbij blijft gaan. En er is geen manier om je van jezelf weg te halen. Waarheen we je ook brengen, daar bčn je – je kunt niet van jezelf losstaan. Vandaar dat je niet kunt zeggen: ‘Mijn prachtig wezen...’
Je moet je de kunst aanleren van in jezelf binnengaan. Je zult meer subjectief dan objectief moeten zijn. Subjectiviteit is de essentie van mystiek. Je moet in je innerlijk gaan kijken. Dat is wat we meditatie noemen; het is niets anders dan naar binnen kijken, het punt van je wezenlijke levensbron bereiken. En heb je eenmaal je wezenlijke levensbron aangeraakt, dan is er geen verveeldheid meer, dan is je leven een voortdurend feest.
Zo niet – of je nu man of vrouw bent – dan is ‘verveeld zijn’ je lot.

Becky Goldberg raakte hogelijk van streek en eenzaam, want al wat haar echtgenoot, Hymie, de godganse dag en de hele nacht deed, was televisie kijken. Daarom ging ze naar de dierenwinkel om een maatje uit te zoeken.
‘Als u uitkijkt naar een ongewoon lievelingsdier,’ zei de winkelier, ‘dan zit hier in deze kooi een reuachtige sufkopvogel met een snavel en met klauwen die kunnen vernietigen wat je maar wilt.’ ‘Wat afgrijselijk,’ zei Becky.
‘Welnee, niets daarvan,’ was het antwoord van de man. ‘De sufkopvogel is opmerkelijk goedgemanierd, uiterst gehoorzaam. Hij maakt enkel iets kapot als hem dat wordt opgedragen, zo van: “Sufkop, de stoel,” of “Sufkop, de tafel.” Dan komt hij in actie en vliegt erop af’. ‘Zou hij een televisietoestel kunnen kapot maken?’ vroeg Becky.
‘Natuurlijk’, zei de man, ‘hij verbouwt hem in slechts enkele seconden tot een schroothoop.’
Dus kocht Becky de sufkopvogel en nam hem mee naar huis. Allicht, daar zat Hymie voor de televisie, dus deed zij de vogelkooi open.
Hymie keek op en zei: ‘Wat voor een troeteldier heb je daar gekocht, schat?’
‘Ik heb een sufkopvogel gekocht,’ zei Becky, en ze stond op het punt om het commando te geven. Hymie ging weer televisie kijken en zei: ‘Sufkopvogel, mijn reet zeg!’

  De nieuwe mens